home | news l

Anthony Mundine, de DreamWeaver

7 November 2003 - Anthony Mundine, een 25-jarige vanuit Australie afkomstige Super Middengewicht met Aborginal bloed in zijn aderen, presteerde het om na zeven gevechten en in een tijdsbestek van 12 maanden de Australian kampioenschap, de Pan Pacific en de P.A.B.A. kampioensgordels in zijn bezit te nemen.

Deze opmerkelijke prestatie bezorgde hem een WBA top 10 notering in de rankings en geeft hem het recht op een titel shot.

Mundine lijkt voorbestemd om het te gaan maken in de sport - maar dat is niet precies de sport waar hij ooit mee begon.

Voorheen een top-class rugby league player welke plotsklaps zijn suksesvolle carriere overboord zette en de overwachte overstap naar de bokssport maakte, is deze zoon van Tony Mundine - welke ooit een gerespecteerde Aboriginal bokser was die de Commonwealth en Australian titels in het middengewicht en half-zwaargewicht in zijn bezit had tijdens de jaren 70' en welke eveneens zonder sukses een uitdaging waagde op de wereldtitel in het middengewicht tegenover de Argentijnse grootheid Carlos Monzon in '74 - een getalenteerde maar ook enigzins raadselachtige persoonlijkheid te noemen.

Anthony werd in de Australiese rugby-wereld beschouwd als een van de beste rugby players en door een klein gedeelte van de pers zelfs geroemd als een van de top-vijf rugby talenten van de wereld.

Maar hij werd vanwege zijn extraverte gedrag, zijn showboating en vooral zijn uitgesproken mening over de problemen waarin de Aboriginals zich nog steeds bevinden in Australie, door vrijwel alle national team selectors geweigerd om deel te nemen aan de nationale selecties.

Gedurende zijn zeven-jarige rugby carriere ontving Mundine nimmer een internationale uitnodiging en werd hij slechts drie maal verkozen om op te treden in het team van zijn homestate, New South Wales.

Zijn Moeder, die van Australiese afkomst is, geloofd stellig dat Anthony's afkomst van de Aboriginals, gekoppeld aan zijn duidelijke Aboriginal uiterlijk, alsmede zijn zelfbewuste en soms arrogante optreden, de werkelijke redenen zijn waarom Anthony door het Australiese internationale team werd buiten gesloten.

In April 2000, nadat hij wederom was achtergelaten door een Aussie team welke een internationale tour door Engeland maakte, maakte een teleurgestelde Anthony een statement voor de pers.

"Ik pak ze allemaal en toch zien jullie mij niet staan. Ik bewees dat ik de beste ben en nog steeds moeten jullie mij niet. Dit heeft allemaal niks te maken met mijn kwalificities als speler."

Hem gevraagd of hij soms op racisme doelde, antwoorde Anthony; "Jullie zijn toch niet dom, wat denken jullie er zelf nou van?"

Midden in het rugby seizoen verliet Anthony daarop het land zonder aanwijzingen achter te laten waar de reis heen ging.

Zo'n tien dagen later keerde hij terug in Australie en werd een zichzelf ongewoon bescheiden gedragende Anthony onthaalt op een uitgebreide en van te voren gewaarschuwde persafvaardiging op het vliegveld van aankomst.

Tijdens de daaropvolgende persconferentie kondigde Anthony zijn aftreden vanuit zijn $600,000 per jaar job als rugby league player aan door eenvoudigweg te verklaren tegenover de verzamelde pers:

"Ik ben hier vandaag gekomen om jullie te informeren dat ik niet langer deel uit wens te maken van de rugby league."

Twee dagen later maakte Anthony zijn toekomst plannen bekend aan de media tijdens een persconferentie gehouden in de gym van zijn vader, welke gelegen is in een Aboriginal wijk te Sydney.

Op een leeftijd van 25 jaar en met een amateur ervaring van slechts 2 partijen op 17-jarige leeftijd, besloot hij om in de voetsporen van zijn vader te treden.

Binnen enkele weken werd zijn eerste professionele partij aangekondigd en die ging tegenover de voormalige super-middengewicht kampioen van New Zealand, Gerard Zohs.

En aldus begon hij in Juli 2000 aan zijn kruistocht naar roem en boxing glory met een 4e ronde TKO win.

Al snel hierna volgde hij dit sukses op met nog een tweetal snelle overwinningen tegenover Nick Tamafia, een voormalig Australian kampioen en Heath Stanton, toendertijd de No. 1 national contender.

In December, werd Mundine geplaatst tegenover Ian McCloud, een exponent van het gerespecteerde Jeff Fenech kamp en welke door vele werd gezien als de man die deze nonsens-vechter een lesje ging leren.

McCloud stond eveneens op de 11e plaats in de middengewicht divisie genoteerd bij een wereldranking.

Zo'n 5000 toeschouwers kwamen af op het gevecht en al snel werd duidelijk dat de bokskwaliteiten van Mundine meer dan superior waren aan de vechters kwaliteiten van McCloud.

Het gevecht werd gestopt in de 9e ronde, nadat Mundine een fikse scheur boven het oog van McCloud had geopend met zijn accurate stoten.

Het was een optreden welke voorgoed een einde maakte aan de vraag of Mundine werkelijk wel kon boksen; vele mensen begonnen na deze partij pas werkelijk te geloven dat Mundine het ging maken in het boksen.

Twee maanden later werd Mundine de Australiese kampioen door Mark Baggero met een 6e ronde TKO te verslaan.

Daarna, in April, veroverde Mundine de P.A.B.A. en de Pan Pacific titels op Timo Masua, waarmee hij zichzelf eveneens een Top-10 notering bij de WBA verdiende.

Beladen met deze wapenfeiten vloog Mundine toen naar Miami om aldaar aan de deur van Don King te kloppen, met als doel een gevecht af te dwingen tegenover Byron Mitchell, de huidige WBA super-middengewicht kampioen.

Mundine werd geconfronteerd met een reeds langere tijd bekend staande tactiek van Don King, waarin deze totale controle over de vechter probeerde te verkrijgen via een 3-jarig contract.

Mundine ketste de onderhandelingen af en besloot om zijn eigen weg te gaan.

"Ik ben sowieso binnenkort de WBA No. 1 contender en dan moet die Mitchell alsnog tegenover mij aantreden."

Echter, niet alles ging Mundine voor de wind en onlangs werd hij plotsklaps gestripped van zijn P.A.B.A. titel.

"Ik werd benaderd door een promotie company vanuit New Zealand welke een nauwe relatie met de P.A.B.A onderhoud. Ik weigerde hun aangeboden service en binnen geen tijd was ik mijn titel kwijt en verloor ik de WBA ranking. Het is allemaal politiek en ik ga het uitzoeken tot op de bodem."

Niet van zijn voetstuk gestoten ging een onverschrokken Mundine naar Montreal, Canada in Juli 2001 om aldaar op de undercard van de Eric Lucas - Glenn Catley rematch de New Yorkse veteraan Kevin Pompey knockout te slaan tijdens de 2e ronde.

De volgende partij van Mundine zou volgens de planning gegaan zijn tegenover de zoon van de man, welke zijn eigen vaders dromen als wereldtitelhouder eindigde, Carlos Monzon.

Tegenover diens zoon, Pedro Moyono Monzon stond Mundine gematched op 2 September in Sydney, maar deze partij vond geen doorgang en Mundine zag zichzelf geplaatst tegenover Sam Soliman, in Nederland ook wel bekend als een voormalig opponent van onze eigen Ramond Joval.

Mundine klaarde ook dit karwei via een split-decision in een moeilijke en zware partij over 12 rondes.

Mundine verklaarde naderhand:

"Ik heb een 4-gevechten plan welke mij weer een No.1 contender ranking moet gaan bezorgen. Ik zou ook voor de WBU titel kunnen vechten, maar die wordt niet voor vol aangezien door vele boksliefhebbers. Ik denk daar dan ook nog niet over na op dit moment."

Verlopig staat Mundine nu geboekt voor een verdediging van zijn IBF Pan Pacific belt tegenover de voormalige Commonwealth half-zwaargewicht kampioen Guy Waters (25-6-1 11 ko).

Deze Guy Waters heeft al tot driemaal toe voor wereldtitels gestreden in het verleden en heeft toen de ring gedeeld met grote vechters zoals Virgil Hill en Dennis Andries.

Het gevecht wordt gehouden in het Whitlam Centre in Liverpool op Zaterdag 20 October 2001.

Misschien is deze partij wel een goede gelegenheid om eens als scout te gaan bekijken voor het team Ramond Joval of Fighting Nordin, want wie weet kon het wel eens gebeuren dat zij in de nabije toekomst die Anthony 'The Man' Mundine tegenover zich geplaatst gaan vinden in de ring.

Source:Boksnieuws (Netherlands)

Further information: european language index

|| click to go to the top of this page