home | languages

Inheems Eigendomsrecht (Native title)

Toen de Britten Australië bezetten noemden ze het land "Terra Nullius" - van niemand - en gedurende de volgende 200 jaar erkende de wet geen inheemse landrechten.

Mabo en Inheems Eigendomsrecht.

Eddie Mabo

Het standpunt veranderde volledig in 1992 toen, na 10 jaar juridische strijd, het Australisch Hooggerechtshof toegaf dat Eddie Mabo en de Mer eilanders het eigendomsrecht over hun traditionele land hadden.

"Inheems Eigendomsrecht" is een unieke vorm van landeigendom. Het beschrijft de erkenning in het Australisch Recht dat Aboriginals en de volkeren van de Torres Strait Eilanden recht hebben op hun land, waar ze hun traditionele wetten en gewoonten volgen, ze een ononderbroken connectie met het land en het water hebben en waar eigendomsrecht niet vernietigd is door wetgeving of een regeringsakte.

De Inheems Eigendomsrecht Akte uit 1993 die daarop volgde had als grondslag de uitgebreide onderhandelingen tussen inheemse volkeren, regering, veekwekers en industrie. De Akte:
·Erkent gemeenrecht inheems eigendomsrecht van Aboriginals op hun land;
·Vestigt nationale apparaten voor het behandelen van aanspraken;
·Erkent dat eisers een onderhandelingsrecht (geen veto) hebben in verband met mijnen en andere ontwikkelingen op geclaimd land.

Een andere Akte vestigde een Land Fonds voor Aboriginals die verdreven werden van hun land en die geen beroep konden doen op Inheems Eigendomsrecht.

De erkenning van het Inheems Eigendomsrecht was een gigantische stap , maar aanspraak maken was ingewikkeld en vergde jaren. Een traditionele levensstijl en binding met het land bewijzen ,was dikwijls heel moeilijk voor de eisers, omdat vele Aboriginals verplicht waren geweest hun traditionele praktijken op te geven.

De Aboriginal gemeenschap legt zijn cultuur vast door liederen, dansen en verhalen, niet door het geschreven woord. Vele van de ceremonies waren geheim, beperkt tot enkele mensen en er stonden zware straffen op overtredingen. Verschillende groepen hadden eisen die elkaar overlapten voor verschillende rechten in dezelfde gebieden.

Het geval "WIK" en de amendementen van de Inheems Eigendomsrecht Akte

Onder de Akte uit 1993 kon inheems eigendomsrecht enkel opgeëist worden op leegstaande landen of kroondomeinen, niet op onroerende goederen (zodat niemand zijn achtertuin hoefde te verliezen). Maar 42% van Australië is op lange termijn verpacht kroondomein (voor grazende runderen en schapen), en het was niet duidelijk vanuit de Mabo beslissing of inheems eigendomsrecht opgeëist kon worden op deze pastorale grasgebieden.

Het 1996 Hooggerechtshof Wik oordeel besloot dat inheems eigendomsrecht slechts door een weloverwogen Akte kon worden te niet gedaan. Zij en verpachte graslanden konden naast elkaar bestaan, maar daar waar het onverenigbaar bleek, kregen de verpachte landen de overhand.

Het antwoord van de regering was het opstellen van weloverwogen Aktes die op grootschalige wijze het eigendomsrecht te niet deden. Amendementen op de 1993 Inheems Eigendomsrecht Akte werden door het Parlement gedrukt in 1998, tegen de uitdrukkelijke wil van Aboriginals en milieugroeperingen. De ge-amendeerde Akte verhinderde eisen op grote grondgebieden door het herdefiniëren van de aard van verpachte graslanden, verhoogde aldus de macht van mijn-en vee-industrieen en Staatsregeringen ten koste van Inheems Eigendomsrecht eisers, legde nieuwe en onrealistische eisen op de aanspraakmakers, vervingen in hoge mate het onderhandelingsrecht over verdere ontwikkelingen door spraakrecht.

Sinds 1992 werden slechts een handvol inheems eigendomsrecht eisen erkend door de procedures uitgelijnd in de Inheems Eigendomsakte. Inmiddels worden onderhandelde overeenkomsten eveneens verdergezet.

Vertaling : Myriam Chardome (translation by Myriam Chardome)

|| click to go to the top of this page